Nie mam pomysłu na tytuł, ale będzie egzystencjalnie.

A wiec do rzeczy. Znaleźliście sens życia? Ja znalazłem, i dla każdego jest ten sam. Chcecie go poznać? Musicie sami go znaleźć, przykro mi. Ale dlaczego sami? Bo to jest wspaniałe uczucie, lepsze nawet niż prawdziwa miłość. Dużo lepsze! Bo oto dane wam będzie stanąć i mieć znalezione i spojrzeć wam dane będzie na ludzi którzy szukają. Będziecie mogli się z nich śmiać, bo sporo tego nie znajdzie, ale nie będziecie tego robić. Wiem to! Ta chwila będzie zbyt piękna żeby ją marnować na takie rzecz.

Jeżeli raz utraci się sens życia to bezpowrotnie... Będzie wracał tylko na chwilę, bolesne złudne sekundy, a potem przemijał. Za pierwszym razem było najgorzej, ból w sercu nie dający żyć, pustka doskwierająca zbyt bardzo by mogła być realna. Miałem ochotę się zabić, byle by przestać czuć te okropieństwa. A potem przebłysk! Wróciło! Nie... Znowu ból i pustka, ale jakby mniejsze bardziej znośne. I kolejna fala. Za trzecim razem stało się to po prostu mało przyjemne... Jak pryszcz na nosie, albo skaleczenie. Ogólnie ujmując dało się z tym żyć. Każdego następny raz już jest taki sam... Lecz kiedy sens powraca, ogarnia mnie wielka euforia! Ta nieopisana radość! Może tym razem zostanie już na zawsze! Nie zostaje... Nie wiem czy kiedyś zostanie...

Zróbcie coś dla mnie. Obiecajcie sobie sami że gdy odnajdziecie sens życia nie dacie sobie go odebrać. Albo wcale go nie szukajcie! To też może być dobra opcja. I nie weźcie mnie za jakieś emo. Nie tnę się, nie płaczę w kącie, nie lata za mną mała czarna deszczowa chmurka. Staram się dalej cieszyć tym co mam ale to nie to samo.